Stichting Sajaam

เรื่องเล่าสะกิดใจ

เรื่องเล่าสะกิดใจ ตอน ฝันให้ไกล…ไปให้ถึง

เรื่องเล่าสะกิดใจ ตอน ฝันให้ไกล…ไปให้ถึง

ขอยืมสโลแกนพี่ตั๊ก บริบูรณ์ จันทร์เรือง มาใช้หน่อยนะ…เผื่อน้อง ๆ ที่เพิ่งตัดสินใจย้ายมาอยู่ใหม่ หรือคนที่มาอยู่มานาน แล้วแต่ไฟกำลังจะมอดลงไป…ผู้เขียนย้ายมาอยู่ที่นี่ จะว่านานก็นาน จะว่าไม่นานก็ไม่นาน เอ๊ะ จะเอาไง…กำกวมจริ๊งยัยนี่…ฮิฮิ อ่ะจ๊า จะว่าไปก็แล้วแต่มุมมองของคนอ่ะเนอะ                   บางคนอาจจะงงว่าฉันย้ายมาอยู่ที่นี่กับแฟนฉัน สามีฉัน แล้วมันไปเกี่ยวอะไรกะความฝันด้วยหล่ะ ยัยป้า…อูย…อย่าเพิ่งหงุดหงิดไปค่ะ อ่านให้จบก่อนแล้วค่อยตัดสินว่าจะเดินต่อเพื่อทำตามความฝันของตัวเอง หรือจะหยุดอยู่กับที่นิ่ง ๆ เพื่อให้ความฝันมันวิ่งเข้ามาหาตัว                 ผู้เขียนเชื่อว่าคนไทยร้อยทั้งร้อยที่มาอยู่นี่ก็เพื่ออยากจะมีครอบครัวที่สมบูรณ์ และอาจจะคิดเลยไปถึงครอบครัวที่เมืองไทย พ่อแม่พี่น้องเผื่อจะส่งเงินไปจุนเจือช่วยเหลือกันได้บ้าง แต่บางครั้งก็ลืมนึกไปว่าเรามาเพื่อสร้างอนาคตใหม่ สร้างครอบครัวใหม่กับคนที่เรารัก                 ภาษาที่แตกต่างยังไม่ค่อยเป็นปัญหามากเท่าไหร่ ค่อย ๆ เรียนรู้กันไปก็อาจจะเข้าใจได้สักวัน แต่วัฒนธรรมที่แตกต่างนี่สิอาจจะทำให้ชีวิตครอบครัวแตกหักลงได้…เอ๊ะ! ยังไงน่ะเหรอ                 เอางี้…บทความบทนี้เรามาพูดกันถึงเรื่องวัฒนธรรมที่แตกต่างเรื่องแรกกันก่อนดีกว่าเนาะ คนไทย…